Dit is de samenvatting van de 16e bijeenkomst van de Bijbelcursus “Wegwijs in de Bijbel”. Nu we 12 mei niet bij elkaar kunnen komen, komt de samenvatting op deze manier voor jullie beschikbaar.

Lees hem rustig door en ook de Bijbelgedeelten onderaan de samenvatting.

De Heere zegene het en Hij behoede jullie. Bij Hem kun je schuilen!

Bijeenkomst 16 : Het ontstaan van de christelijke kerk

Volgens het Nieuwe Testament heeft Paulus drie zendingsreizen gemaakt om de boodschap van Christus te verspreiden in Klein-Azië en Europa.

Tijdens drie verschillende zendingsreizen—die elk een aantal jaren in beslag namen—predikte Paulus het nieuws van Jezus in vele kuststeden en handelsplaatsen. Onderstaand een korte samenvatting van deze zendingsreizen.

 

Eerste zendingsreis (Handelingen 13-14): door God geroepen om het nieuws over Christus te verkondigen, verlieten Paulus en Barnabas de kerk van Antiochië in Syrië. In eerste instantie bestond hun evangelisatie uit het prediken in de plaatselijke synagogen. Maar toen vele Joden Christus afwezen, beseften Paulus en Barnabas dat God hen riep om bij de niet-Joden te getuigen.

Vanwege zijn sterke getuigenis van Jezus veranderde Saulus, de vervolger in Paulus de vervolgde. Want mensen die zijn boodschap van verlossing door Jezus Christus verwierpen, probeerden hem tegen te houden en hem kwaad te doen. In één stad werd hij gestenigd en voor dood achtergelaten. Maar God spaarde zijn leven. Ondanks rechtsprocessen, mishandelingen en periodes in de gevangenis bleef hij prediken over Christus.

De prediking van Paulus bij de niet-Joden veroorzaakte onenigheid over de vraag wie gered konden worden, en hoe. In de periode tussen zijn eerste en tweede reis nam hij deel aan een conferentie in Jeruzalem waar de weg naar verlossing besproken werd. De uiteindelijke consensus was dat de niet-Joden Jezus konden aanvaarden zonder zich aan de Joodse tradities te onderwerpen.

 

Tweede zendingsreis (Handelingen 15:36-18:22): Na een hernieuwd verblijf in Antiochië waar hij de kerk aldaar opbouwde, was Paulus klaar om een tweede reis te ondernemen. Hij vroeg Barnabas om hem te begeleiden en de kerken te bezoeken waar ze tijdens hun eerste reis geweest waren. Maar een meningsverschil was er de oorzaak van dat hun wegen zich scheidden. God maakte hun onenigheid tot een voordeel, want nu waren er twee ‘teams’. Barnabas ging naar Cyprus met Johannes Marcus, en Paulus nam Silas mee naar Klein-Azië.

In Zijn voorzienigheid leidde God Paulus en Silas naar Griekenland, waardoor het Evangelie naar Europa kwam. In Filippi werden de Paulus en Silas geslagen en gevangen gezet. Verheugd als ze waren dat ze vanwege Christus mochten lijden, zongen ze in de gevangenis. Plotseling veroorzaakte God een aardbeving waardoor de deuren van de cel zich openden en de mannen uit hun ketenen bevrijd werden. De verbaasde gevangenisbewaarder en zijn familie geloofden in Christus, maar de autoriteiten smeekten hen om te vertrekken.

Op doorreis naar Athene predikte Paulus voor een nieuwsgierig publiek op de Areopagus. Hij verkondigde de enige ware God die door de mensen gekend en aanbeden kan worden zonder zelfgemaakte beelden. Wederom kwamen sommigen tot geloof en anderen niet.

Paulus onderwees degenen die in Christus geloofden en organiseerde hen in gemeenten en kerken. Tijdens zijn tweede reis kreeg Paulus vele leerlingen die afkomstig waren uit allerlei lagen van de bevolking: een jongeman die Timotheüs heette, een zakenvrouw met de naam Lydia en het echtpaar Aquila en Priscilla.

 

Aan het eind van de derde zendingsreis van Paulus wist hij dat hij spoedig gevangen genomen en waarschijnlijk gedood zou worden. Zijn laatste woorden aan de kerk in Efeze tonen zijn toewijding tot Christus: “Gijlieden weet, van de eersten dag af, dat ik in Azië ben aangekomen, hoe ik bij u de ganse tijd geweest ben; dienende de Heere met alle ootmoedigheid, en vele tranen, en verzoekingen, die mij overkomen zijn door de lagen der Joden;  hoe ik niets achtergehouden heb van hetgeen nuttig was, dat ik u niet zou verkondigd en u geleerd hebben, in het openbaar en bij de huizen; betuigende, beiden Joden en Grieken, de bekering tot God en het geloof in onze Heere Jezus Christus. En nu ziet, ik, gebonden zijnde door de Geest, reis naar Jeruzalem, niet wetende, wat mij daar ontmoeten zal; dan dat de Heilige Geest van stad tot stad betuigt, zeggende, dat mij banden en verdrukkingen aanstaande zijn.

Maar ik acht op geen ding, noch houd mijn leven dierbaar voor mijzelf, opdat ik mijn loop met blijdschap mag volbrengen, en de dienst, welke ik, van de Heere Jezus ontvangen heb, om te betuigen het Evangelie van de genade van God.” (Handelingen 20:18-24).

 

Sommige Bijbelgeleerden zijn van mening dat er nog een vierde zendingsreis was, en de vroegchristelijke geschiedenis lijkt dat te bevestigen. Aan de andere kant is er geen sluitend bewijs in de Bijbel dat er een vierde reis was, aangezien die dan zou hebben plaatsgevonden na het slot van het boek Handelingen.

 

Het doel van alle zendingsreizen van Paulus was hetzelfde: Gods genade en de vergeving van de zonden door Christus verkondigen. God gebruikte de evangeliebediening van Paulus om het Evangelie naar de niet-Joden te brengen en de kerk te vestigen. Zijn brieven aan de kerken zoals die in het Nieuwe Testament vastgelegd zijn, ondersteunen nog steeds het kerkelijk leven en de kerkelijke doctrine. Hoewel Paulus alles opofferde, waren zijn zendingsreizen waard wat ze hem gekost hebben (Filippenzen 3:7-11).

De Bijbelteksten die bij dit gedeelte horen, zijn:

Handelingen 13 en 14 (1e zendingsreis);

Handelingen 16, 17 en 18 (2e zendingsreis);

Handelingen 19 en 20 (3e zendingsreis).