zondag 1 oktober 2017

Mozes’ uitnodiging - Numeri 10:29

Samenvatting toespraak zondagmorgen 1-10-2017. Voorganger evangelist Johan Krijgsman. 
M: 06-83571391. E: Amsterdam@bijbelcentrum.nl. W: www.bijsimondelooier.nl.Tel.: 020-6227742.
Thema toespraak: ‘Mozes’ uitnodiging’  n.a.v. Numeri 10:29

Weer verder
De vorige keren hebben we gehoord wat er allemaal gebeurde bij de berg Sinaï. Bij deze berg Sinaï zijn de Israëlieten ruim elf maanden geweest. De Israëlieten zijn nu veertien maanden op reis. 
Na deze periode gaan ze weer verder op reis. De wolkkolom gaat omhoog en dat is het sein tot vertrek. Ze hoeven alleen maar te volgen zonder vragen. Ze gaan van de Sinaïwoestijn naar de woestijn Paran. Dat is van Zuid naar Noord, richting het beloofde land. Wat een blijdschap. 

Mozes’ uitnodiging
Mozes heeft z’n schoonvader Jethro en zijn zwager Hobab op bezoek. Nu ze verder gaan wil Mozes hen graag meehebben. Dat ziet Hobab niet zitten. Die wil graag terug naar z’n eigen land.  
Mozes probeert Hobab over te halen. Mozes wil Hobab graag mee hebben als een soort gids in de woestijn. Hobab weet waar de waterbronnen en de weideplaatsen zijn. 
Mozes stelt Hobab ook een beloning in het vooruitzicht. Als hij meegaat zal hij delen in de erfenis van het beloofde land. Hobab laat zich overhalen en reist met de Israëlieten mee. 

De tabernakel
Na het vertrek van de Sinaï gaan ze drie dagen op reis. De HEERE gaat met hen en wijst hun de weg.  
Terwijl ze reizen gaat de tabernakel mee (Numeri 10:17). De tabernakel wordt ook wel de tent der samenkomst genoemd. Daar werd ‘kerk’ gehouden, zouden wij nu zeggen. 
In het binnenste gedeelte van de tabernakel, het zogenaamde heilige der heilige, stond de Ark. 
Deze Ark, deze kist bestond bijna helemaal uit goud. Het deksel, het zogenaamde verzoendeksel, was zelfs van massief goud. Op de Ark stonden twee engelen afgebeeld. Zie afbeelding op achterkant.
In de Ark lagen de twee stenen tafels met de wet, een kruik manna en de staf van Aäron. 
Bij de Ark, in het heilige der heilige, mocht alleen de hogepriester komen. Daar vond de verzoening plaats van de zonden. De Ark was een symbool van Gods genade in Christus. In het kader van deze toespraak ga ik niet uitleggen hoe en waarom. Dat hopen we een andere keer te doen.
Wel zeg ik dat de tabernakel een zichtbare preek was van het evangelie. Van de blijde boodschap dat Christus gekomen is om te zoeken en zalig te maken dat verloren is. 

Een ontmoetingsplek
De tabernakel was ook een ontmoetingsplek. Door de tabernakel zei God als het ware: dit is de plek waar Ik Mijn volk wil ontmoeten. Waar Ik vergeving wil geven. Hier kun je de relatie met Mij ervaren. Dit is de plek waar je vrede en zegen kunt ontvangen in de woestijn. De Heere zorgde ervoor dat er een plaats was waar de Israëlieten Hem konden ontmoeten. Dat hadden ze niet zelf verzonnen. Integendeel. Dat kwam bij Hem vandaan. Als het over genade gaat, komt alles bij Hem vandaan.  

Het goud van Gods genade
Als je dit hoort ga je nóg beter begrijpen waaróm Mozes z’n schoonfamilie mee wil hebben. Niet alleen als gids, hoe belangrijk ook. Mozes wil ze ook bij Gods genade brengen en houden. Vandaar dat Mozes in onze tekst consequent spreekt van HEERE. Een naam met allemaal hoofdletters. Deze naam wijst op Zijn genade, trouw en beloften. Door deze naam zegt de HEERE: Ik zal zijn die Ik zijn zal. Ondanks de zonden van het volk blijft Hij de Getrouwe.  
Alles in de tabernakel sprak van de zonden van het volk én Gods genade daartegenover. 
Van Zijn aanwezigheid, liefde en trouw. Ondanks de mopperende, zondige Israëlieten. Op die genade wilde Mozes z’n schoonfamilie steeds wijzen. Daarom nodigt hij hen ook uit om mee te gaan. 

Nodigen wij onze familie en anderen ook zo uit? Wijs je ze op het goud van Gods genade? Hebben wij hart en oog voor elkaar? Om zo’n hart te hebben, heb je een nieuw ‘hart’ nodig. Een hart dat iets kent van zonde, maar ook van verzoening en van Christus. In zo’n hart is de Heilige Geest komen wonen. 

Wij reizen…
Ja, wij reizen wat af. De zomervakantie is achter de rug en we hebben het al weer over de herfstvakantie. En dat in een tijd dat de messen van de kernkoppen geslepen worden. 
Hoe dan ook: wij reizen van de ‘wieg naar ons graf’. Het is niet om het even hoe je reist, hoe je leeft. Leef je met het goud van Gods genade of met je eigen gouden kalf? Zie toespraak vorige week. 
Mozes zegt tegen z’n schoonfamilie ‘wij reizen (…) ga met ons’. Mozes zegt verder: wij reizen naar die plaats waarvan de HEERE gezegd heeft: Ik zal u die geven. Wat betekent dit?
Mozes wijst op de belofte van de HEERE: Ik zal geven. Hierop steunt Mozes. Dit is geloofstaal. 
Mozes reist door de Heilige Geest met de belofte van de HEERE op zak. Dan heb je een goede reis. Ondanks dat het vaak bij Mozes en de Israëlieten tegenzat op reis. Wat een vijanden kwamen ze tegen. En dat tegenover zo’n zwak volk. Daartegenover hadden ze de tabernakel met daarin de Ark van het verbond bij zich. Een zichtbaar teken van het verbond. Dag en nacht was dat bij hen. 
Weet je nog wat een verbond is? De door God beloofde trouw voor een ontrouw volk. En in Christus zijn alle beloften ja en amen (2 Korinthe 1:20). Op dát kompas van Gods belofte reisde Mozes. 

Hangbrug van Gods beloften
Reis jij je levensreis ook met de beloften van de HEERE op zak? Wek je anderen op om mee te reizen?
Dat wordt zo als je door de Heilige Geest houvast hebt gekregen aan de beloften.  
Gods beloften kun je vergelijken met die lange hangbrug in Oostenrijk. Het is de langste en hoogste in Europa. Die hangbrug hangt aan kettingen die via een vernuftig systeem geankerd zijn in rotsen. 
Zo hangt die brug rotsvast op een duizelingwekkende hoogte boven een ravijn. Je kunt met een gerust hart van de ene naar de andere kant lopen. Ook al schudt die brug weleens als je erop loopt. Ook waait het op de brug. Ondanks de betrouwbaarheid van die brug, durven sommigen er niet op.  
De hangbrug van Gods beloften hangt aan de kettingen van Gods trouw. Hoog boven onze zonden en verlorenheid. Gods trouw is verankerd in de Rots Christus. Dat kan niet stuk. Je kunt met een gerust hart over de hangbrug van Gods beloften naar de ‘overkant’ lopen. Deze brug van Gods beloften is veel betrouwbaarder dan de brug in Oostenrijk. Ook al schudt je leven weleens van de zondeverzoekingen en van de stormen. Sommigen durven – net als bij de brug in Oostenrijk – niet te gaan op de hangbrug van Gods beloften. Ze hebben daar allerlei redenen voor. De één vindt z’n zonden te groot. Een ander twijfelt aan de kettingen. Gelukkig is het de Heilige Geest Die ze erop brengt en leidt. Zo komen ze aan de ‘overkant’ omdat Jezus lokt met Zijn liefde.    

Kwetsbaar en afhankelijk
Gaan op Gods beloften maakt je wel kwetsbaar en totaal afhankelijk. Je ziet af van je eigen rechten. 
Je geeft je over in de handen van de Onzichtbare, van de nabije God. Dat gaat tegen je natuur in. 
Wij willen altijd iets doen voor. Voor wat hoort wat zit erin gebakken. Als je gaat op Gods beloften, word je dat terdege door de Heilige Geest afgeleerd. Alleen de ‘Ik zal’ blijft over. Alle krampachtigheid leer je opgeven om Jezus’ wil. Je vraagt niet meer: wat moet ik doen, maar wat wilt U dat ik zal doen. Het hangt niet af van ónze regels en prestaties, maar van Gods belóften.   

Andere reizigers
Op de hangbrug in Oostenrijk kom je ook andere reizigers tegen. Zo ook op de hangbrug van Gods beloften. Je voelt je één met hen die erop lopen. Je wilt met hen een gemeenschap vormen. 
Op de hangbrug van Gods beloften komen erbij en er vallen er af. Reizigers die het doel van de reis hebben bereikt, vallen af van deze hangbrug. Dan zijn ze thuis. Daar waar Jezus is. Er komen ook reizigers bij op de hangbrug van Gods beloften. Die hebben net als Mozes’ schoonfamilie ‘ja’ gezegd op de vraag: Ga met ons want wij reizen naar die plaats waarvan de HEERE gezegd heeft: Ik zal u die geven. Wij reizen allemaal. Een echte christen zegt: Kom, ga met ons en doe als wij. Amen.

 

English version 

Summary speech Sunday morning 1-10-2017. Forerunner evangelist Johan Krijgsman.
M: 06-83571391. E: Amsterdam@bijbelcentrum.nl. W: www.bijsimondelooier.nl.Tel .: 020-6227742.
Theme address: 'Moses' invitation', Numbers 10:29

Onward on their way again
The previous times we heard what happened at Mount Sinai. At this Mount Sinai, the Israelites have been over eleven months. The Israelites are now traveling for fourteen months.
After this period, they continue their journey again. The column of cloud goes up and that's the signal for departure. They only need to follow without asking questions. They go from the Sinai desert to the desert Paran. That's from south to north, towards the promised land. What a joy.

Moses' invitation
Moses is visited by his father-in-law Jethro and his brother-in-law Hobab. As they move on, Moses wants them to join on their journey. Hobab doesn’t think much of Moses’request. He would like to return to his own country.
Moses is trying to persuade Hobab. Moses would like Hobab to accompany them as a kind of guide in the desert. Hobab knows where the water sources and the pastures are.
Moses also promises  Hobab a reward. If he goes with them, he will share in the inheritance of the promised land. Hobab lets himself win over and travels with the Israelites.

The tabernacle
After leaving Sinai, they travel for three days. Yahweh goes with them and directs them the way.
As they travel, the tabernacle comes along (Numbers 10:17). The tabernacle is also called the tent of meeting. There church services were held, we should say now.
In the inner part of the tabernacle, the so-called holy place and the most holy, stood the Ark.
This Ark, this chest was almost entirely of gold. The lid, the so-called mercy seat, was even of solid gold. The Ark feaured two angels. See the image on the back.
In the Ark were the two stone tables with the law, a jar of manna, and the staff of Aaron.
Only the high priest was allowed to approach near the Ark in the holy place and the most holy. There the reconciliation of sins took place. The Ark was a symbol of God's grace in Christ. In the context of this speech, I shan’t explain how and why. We hope to do that another time.
Indeed I do say that the tabernacle was a visible sermon of the gospel. Of the gospel that Christ came to seek and salvage that was lost.

A meeting place
The tabernacle was also a meeting place. Through the tabernacle, God said, as it were, this is the place where I want to meet My people. Where I want to give forgiveness. Here you can experience the relationship with Me. This is the place to receive peace and blessing in the desert. The Lord made sure there was a place where the Israelites could meet Him. They had not made up that themselves. On the contrary. That came from Him. When it comes to grace, everything comes from Him.

The gold of God's mercy
If you hear this, you will understand even better why Moses wants  his in-laws to go along with him. Not only as a guide, however important as well. Moses also wants to take and keep them to God's grace. Hence, Moses speaks consistently of Jehovah in our text. A name wholly spelled in capital letters. This name indicates His mercy, faithfulness and promises. By this name the LORD says: I will be that which I will be. Despite the sins of the people, He remains the Faithful.
Everything in the tabernacle spoke of the sins of the people and God's grace on the other side. Of His presence, love and loyalty. Despite the grumbling, sinful Israelites. To that grace, Moses wanted to point out his family in law. Therefore, he invites them to join.

Do we also invite our family and others to this? Do you point them to the gold of God's grace? Do we have heart and eye for each other? To have such a heart, you need a new 'heart'. A heart that knows something of sin, but also of atonement and of Christ. In such a heart the Holy Spirit has made his abode.

We travel…
Yes, we travel a lot. The summer vacation is over and we are already talking about the autumn break. And then at a time when the nuclear weapons are made ready to do their all-destructive work.
Anyway: we travel from the 'cradle to our grave'. It's not all the same how you travel, how you live. Do you live with the gold of God's grace or with your own golden calf? See speech of last week.
Moses says to his in-laws, "We travel (...) go with us." Moses said further: We are going to that place of which the LORD has said: I shall  give it to you. What does this mean?
Moses refers to the promise of the LORD: I shall give. That’s Moses mainstay . This is the language of faith

Moses travels, through the Holy Spirit, with the Lord's promise in his pocket. Then you have a safe trip. Even though Moses and the Israelites often had to face adversities and misery during their journey. What enmity and enemies they encountered. And that against such a weak people. On the other hand, they had the tabernacle containing the Ark of the covenant traveling with them. A visible sign of the covenant. Day and night was it with them.
Do you know what is another aspect of a covenant ? The loyalty promised by God for an unfaithful people. And in Christ all promises are yes and amen (2 Corinthians 1:20). On that compass of God's promise Moses traveled.

Suspension bridge of God's promises
Do you travel your journey of life with the Lord's promises? Do you raise others to travel along?
This will be so if you have been given the promises by the Holy Spirit.
God's promises can be compared to that long suspension bridge in Austria. It is the tallest and highest in Europe. This suspension bridge hangs on chains that are ingeniously anchored in rocks.
This bridge hangs firm as a rock at a dizzying height above a ravine. You can walk from one side to the other with a carefree heart. Even if that bridge shakes when you walk on it. It often blows on the bridge. Despite the reliability of that bridge, some people do not dare to cross it.
The suspension bridge of God's promises hangs on the chains of God's faithfulness. High above our sins and being lost. God's faith is anchored in the Rock Christ. That can not be made undone. You can walk across the suspension bridge from God's promises to the "far side" with a tranquil heart. This bridge of God's promises is much more reliable than the bridge in Austria. Even if your life is trembling with temptation of sin and storms. Some, like the bridge in Austria, dare not go on the suspension bridge of God's promises. They have all kinds of reasons or excuses for that. The one finds his sins too big. Another doubts about the strenght of the chains. Fortunately, it is the Holy Spirit that brings  and guides them on it. Thus, they come to the "opposite site" because Jesus lures with His love.

Vulnerable and dependent
Traveling with God's promises does make you vulnerable and totally dependent. You forgo your own rights.
You hand yourself over into the hands of the Invisible, of the near God. That goes against the grain, your nature.
We always want to do something. Give a little take a little is ingrained in us. When you travel on God's promises, you are thoroughly unlearned that habit by the Holy Spirit. Only the 'I'shall' remains. Every convulsive act or thought you are taught to give up for Jesus' sake. You do not ask anymore: What should I do, but what do You want me to do? It does not depend on rules and achievements, but on God's promises.

Other travelers
On the suspension bridge in Austria you will also encounter other travelers. So also on the suspension bridge of God's promises. You feel one with those who walk on it. You want to form a community with them.
People are added to and fall off the suspension bridge of God's promises. Travelers who have achieved the purpose of the journey fall off this suspension bridge. Then they are at home. There where Jesus is. There are also travelers who are added on the suspension bridge of God's promises. They have said, just like Moses' in-laws, yes, to the question: "Go with us, because we travel to that place of which the LORD has said," I will give that to you. " We are all on a journey. A true Christian says: Come, go with us and do as we do. Amen.